مسئلهء لزوم انتخاب دين : و . اينجا اين مطلب پيش مىآيد : پس بنابراين اساس اين است كه شخص به مبدأ و معاد ايمان داشته باشد و عملش هم صالح باشد ، پس لزومى ندارد كه تابع دين و آيينى باشد و اگر هم بخواهد كيشى و آيينى را انتخاب كند فرقى نيست در ميان اديان ، آزاد است در اختيار و انتخاب كه چه دينى را بگزيند . جواب اين است كه دو مطلب است : يكى اينكه اگر انسان عملى را با همهء شرايط خود آن عمل انجام داد و ايمان به مبدأ و معاد هم داشت ، آن عمل در نزد خدا محفوظ است و ضايع نمىشود : * ( انّا لانضيع اجر من احسن عملًا . ) * مطلب ديگر اين است كه هركسى موظف است كيشى و آيينى انتخاب كند و به نبوتى گردن نهد . آن كيش و آيين برنامهء عمل را براى انسان تنظيم مىكند . از اين نظر در هر زمانى يك كيش و يك آيين ، بيشتر وجود ندارد و همه موظفند آن كيش و آن برنامه را بپذيرند و بس . اين كيش و اين برنامه الان اسلام است : * ( ان الدين عند الله الاسلام ، و من يبتغ غير الاسلام ديناً فلن يقبل منه . ) * هركسى موظف و مسئول است كه به اين كيش بگرايد و به آن ملتزم و متعهد شود و به گفتهء خاتم الانبياء ايمان داشته باشد اگر نكند و مقصر باشد و از روى كفر وعناد نپذيرد بالاترين گناهان را بعد از شرك به خدا مرتكب شده است ، و اگر از روى قصور بوده البته معذب نخواهد بود . دين همه وقت يكى بوده : بلكه قرآن دين خدا را از اول تا آخر ، از زمان نوح كه شريعتى در كار بوده اسلام مىنامد و همهء انبيا را رهبر يك كيش مىداند كه نام آن اسلام است : . * ( شرع لكم من الدين ما وصّى به نوحاً و الذى اوحينا اليك و ما وصّينا به ابراهيم و موسى و عيسى . . . . ما كان ابراهيم يهودياً و لا نصرانياً و لكن كان حنيفاً مسلماً . . . ) *